Powrót

Umieram

Nie dosłownie, ale umieram

Straciłam to, co najważniejsze

A tym samym straciłam siebie

Nie ma mnie

Jestem na wszystko obojętna

Na niczym mi nie zależy

Żyję, bo muszę…

Jest źle, choć i tak jestem spokojna

Wyję, choć coraz rzadziej płaczę

Uśmiecham się też coraz rzadziej

I znowu muszę grać

I nie wiem, kiedy ten stan się skończy

Bloga nie opuszczę, co do komentarzy to raczej będę odpisywać tylko wieczorami, czyli trochę rzadziej niż zawsze.

Na Śląsku poza tym, że trochę odpoczęłam, to pomagałam rodzinie w porządkach, ale co ważne scalałam więzy rodzinne  miło 

Aniu, dziękuję za wsparcie…tak, piszę tutaj o Mamie Zuzi :*

Michał, Przyjacielu Mój, po raz kolejny dziękuję za pomoc i wsparcie :* (i nie krzycz na mnie za tę notkę, o ile tu zajrzysz)

We Wrocławiu jest łatwiej, ale to pustki nie zastąpi ;(

I jeszcze te myśli, które spokoju nie dają ;(