Przemyślenia

Od pewnego dłuższego czasu nie chodzę do Kościoła

I nie jest mi z tym źle

Wciąż mocno wierzę w Boga, ale kiedyś byłam z Nim bliżej, niż jestem obecnie

Nauka Kościoła nigdy mnie nie przekonywała i pewnie to się już nie zmieni

Pójdę do Kościoła, kiedy poczuję wewnętrzną potrzebę, której aktualnie nie odczuwam

Nie potrzebuję Kościoła, by być dobrym człowiekiem, by wierzyć i kochać Boga na swój własny sposób

Wierzę w Boga, bo tam jest Ukochany Dziadek, Przemek i inni, których kochałam i nadal Kocham

Wierzyć nie przestanę, ale Kościół do wiary nie jest mi potrzebny

Tym bardziej, że w Kościele spotykam bardzo często tych ludzi, którzy na co dzień grzeszą bardziej ode mnie a do Kościoła chodzą tylko na pokaz…to bezsensowne…ja na pokaz chodzić tam nie będę…w Święta pójdę, na Mszę za Dziadka pójdę i wtedy, kiedy będę tego potrzebować…nic na pokaz, nic na siłę…

P.S.

24.08. 2008 r.

Jutro minie rok,

rok od tamtego dnia

rok temu byłam inna,

rok temu byłam załamana

rok temu miałam depresję

rok temu pomógł M., gdyby nie on…

Na szczęście w styczniu pojawił się mój Ukochany M. (nie ten sam M. co wyżej)

i w moim życiu pojawiło się Szczęście

Szczęście, którego nie chcę stracić

Szczęście, które będzie długo trwać, wierzę w to 

Miłość i Szczęście od ponad pół roku 

Boże, dziękuję za to Szczęście

M. Dziękuję, że Jesteś :*

Taką Miłością Kochać Chcę :*